Mięta

Roślina znana także z historii wierzeń.

W mitologii greckiej mięta bierze swój początek od nimfy Minte, ukochanej przez Hadesa, ale prześladowanej przez zazdrosną Persefonę. Z tego powodu bóg, by chronić ją przed gniewem bogini, zamienia Minte w roślinę. Miało to miejsce na górze Triphylos w Bitynii.

Wodę z jęczmienia i mięty piła Demeter na dworze króla Keleosa w Eleusis, a podała jej ją królowa Metanejra. Mięta wraz z jęczmieniem była prawdopodobnie składnikiem świętego napoju, kykeonu, spożywanego przez mistów podczas misterów eleuzyjskich.

U Słowian było to ziele związane z Nocą Świętojańską. Miało moc odganiania zła. W folklorze słowiańskim miętę dodawano do trumny nieboszczyka, wiązała się więc z obrzędami pogrzebowymi.

W medycynie ludowej zalecana na żołądek, wzmocnienie i orzeźwienie oraz bóle głowy.

Pokaż bibliografię

Literatura:

  • Macioti M. I., Mity i magie ziół, Kraków 2006.
  • Grimal P., Słownik mitologii greckiej i rzymskiej, Wrocław 1997.
  • Graves R., Mity greckie, Kraków 2009.
  • Cunningham S., Cunningham’s Encyclopedia of magical herbs, St. Paul, Minn. 2000.

Źródło ilustracji:

  • McNair J. B., Spices and condiments, 1930.