Kalina

Kalina szybko zbiegła w dół, pchnęła drzwi chaty i pokłoniła się Dębinie, rozglądając po izbie. Trzmielina, Wierzbka, Irga, Malina, Dymnica i Dziewanna, prawie wszystkie piękności z „Zielonych Grot”.
– A Jemioły nie ma? – ze zdziwieniem zauważyła brak siostry, która cieszyła się największym poważaniem w miłosnej profesji.
– Nie. Jemioła odeszła. Mam nadzieję, że tylko na jakiś czas. – Dębina miała poważne, smutne oczy i Kalinie wydało się, że najważniejsza z Matek jest w żałobie.

– Elżbieta Cherezińska, Niewidzialna korona

Roślina znana także z historii kultury.

Łacińska nazwa kaliny to viburnum.

Kalina pojawia się w folklorze słowiańskim. Motyw kaliny przewija się przez słowiańskie pieśni ludowe. Krzew ten był symbolem młodej dziewczyny. Jako taki symbolizował czystość, pojawiał się w obrzędach weselnych, był wplatany w weselne wieńce. Wiązany był także ze zmarłymi, szczególnie młodymi dziewczętami, które niekiedy obracały się po śmierci w kalinowe krzewy. Wreszcie kalina dała początek żeńskiemu imieniu Kalina. Roślinie tej przypisywano także moc ochronną.

W medycynie ludowej używano kaliny na bóle zębów.

Pokaż bibliografię

Literatura:

  • Na początku było drzewo, Warszawa 2011.
  • Cetwiński M., Derwich M., Herby, legendy, dawne mity, Wrocław 1989.
  • Kowalik A., Kosmologia dawnych Słowian, Kraków 2004.
  • Iwicka R., Użycie roślin w telewizyjnych serialach fantastycznych, [w:] „Maska. Roślina”, nr. 27/2015, str. 159-170.
  • Baczyńska A., Dziewczyna jak malina – żeńskie imiona roślinnne w Polsce, [w:] „Maska. Roślina”, nr. 27/2015, str. 93-104.

Źródło ilustracji:

      • Rowan E., [w:] Lounsberry A., A guide to the wild flowers, New York 1899.