Ciemiernik

– Potter, co to ma być?
Wszyscy Ślizgoni na przedzie klasy spojrzeli z zapałem w ich kierunku. Uwielbiali słuchać, jak Snape szydzi z Harry’ego.
– Wywar Spokoju – odpowiedział Harry z napięciem.
– Powiedz mi, Potter – powiedział łagodnie Snape – Czy umiesz czytać?
Draco Malfoy wybuchnął śmiechem.
– Tak, potrafię – odparł Harry, a jego palce zacisnęły się mocno na różdżce.
– Przeczytaj mi trzecią linię instrukcji, Potter.
Harry zerknął na tablicę. Nie było łatwo odcyfrować polecenia przez mgłę wielokolorowych oparów wypełniających teraz loch.
– „Dodać sproszkowany kamień księżycowy, zamieszać trzy razy zgodnie z kierunkiem wskazówek zegara, podgrzewać przez siedem minut, po czym dodać dwie krople syropu z ciemiernika\”. – J. K. Rowling, Harry Potter i Zakon Feniksa.

Trująca roślina znana także z historii kultury.

Ciemiernik, a dokładniej ciemiernik biały, po łacinie czarny, czyli helleborus niger. Pierwsza z nazw kładzie nacisk na barwę kwiatów, druga na ciemny kolor korzenia. Miano ciemiernika – helleborus – bierze swój początek od łacińskiego elleborus, co z kolei wywodzi się od greckiego helleboros. Inne nazwy ciemiernika czarnego, to melampodion bądź zimowa róża, ta ostatnia ma związek ze zdolnością rośliny do wyrastania na śniegu.

Starożytni używali ciemiernika czarnego do wywoływania wizji. Uchodził za panaceum na szaleństwo. Wykorzystywano go w medycynie ludowej min. przy wrzodach i jako lek nasercowy, a także środek przeczyszczający. Widziano w nim środek na melancholię.

Literatura

  • Cunningham S., Cunningham’s Encyclopedia of magical herbs, 2000.
  • Temple K. G. Robert, Dzieje gnozy, t. 1, Poznań 1991.

Grafika

  • Black Hellebore, [w:] Brunfels O., Herbarum vivae eicones, 1530-1536.