Cis

– Czarny Pan – mówił Ollivander przyciszonym, wystraszonym głosem – zawsze był bardzo zadowolony z różdżki, którą mu zrobiłem… cis i pióro feniksa, trzynaście i pół cala… do czasu, gdy odkrył powiązanie bliźniaczych rdzeni. Teraz szuka innej, o większej mocy, bo tylko taką może pokonać twoją.
– J. K. Rowling, Harry Potter i Insygnia Śmierci.

W wierzeniach drzewo magiczne.

Charakterystyczną cechą cisu jest jego wiecznie zielony kolor i toksyczność.

Cis był świętym drzewem, drzewem śmierci. Łączono go zmarłymi oraz z cmentarzami. W tej funkcji miał podwójny charakter — z jednej strony niepokojący, wiązany ze śmiercią jako końcem życia, z drugiej jego wiecznie zielone gałęzie implikowały skojarzenie z odrodzeniem.

W mitologii celtyckiej druidzi używali cisu do wróżb. Jego drewno służyło do wyrabiania ościeży drzwi, mebli oraz naczyń. W średniowieczu z cisu tworzono łuki i strzały. Wiązano go także z diabłem. Choć cis jest silną trucizną może jednocześnie posłużyć jako lekarstwo i w takiej funkcji był znany w folklorze. Cis łączono z planetą Saturn.

Pokaż bibliografię

  • Gąssowski J., Mitologia Celtów, Warszawa 1987.
  • Macioti M. I., Mity i magie ziół, Kraków 2006.
  • Pastoureau M., Średniowieczna gra symboli, Warszawa 2006.
  • Botheroyd S.; Botheroyd P., Słownik mitologii celtyckiej, Katowice 1998.
  • Sentier E., Trees of the Goddess, Winchester 2014.
  • Cunningham S.,Cunningham’s Encyclopedia of magical herbs, 2000.

Źródło ilustracji:

  • Taxus baccata, [w:] L. Obel, Icones Stirpium, 1591.